ماه نمی دونست چه جوری بتابه
 از روی دست تو دید و بلد شد
خورشید که دید نوری ازش نمی خوای
 رفت بالای قله و با تو بد شد
دریا که دید موج موهات از اون نیست
غرشی کرد و ته دل حسود شد
آسمون از غم که تو رو زمینی
تا همیشه رنگ چشاش کبود شد
گل که دونست خزون واسه تو هیچه
رنگش پرید و تو یه لحظه پژمرد
درختی که تو از پیشش رد شدی
انقده برگاش رو زمین ریخت که مرد
بارون که دید پیشت زلالیش کمه
بغضشو خورد و یه دفه بند اومد
آسمونم به آدما دروغ گفت
به جای بارون دیگه لبخند اومد
نسیم که دید مثل تو مهربون نیست
عاشقی رو گذاش کنار و باد شد
 تو دنیا هیچ کس مث تو نمی شد
 پس کم کمک آدم بد زیاد شد
برفا دیدن هر چه قدم ریز باشن
از شرم رنگ چش تو آب می شن
یلدا ترین شبای سالم آسمون
 با یه اشاره ی نگات خواب می شن
شب نتونست مثل تو روشن باشه
خشم و غضب کرد و یهو سیا شد
روزم پیش چشای تو کم آورد
 قایم شد و روشنی ، کیمیا شد
فرشته ها وقتی تو رو شنیدن
 پشت نقاب چهره قایم شدن
بغضیاشون راه زمین گرفتن
 ترسیدن و ، یواشی آدم شدن
 ستاره ها دیگه شبا تو خوابن
یا گم شدن یا خیلی کم سو شدن
سیاره های کهکشون شیری
در نمی یان ، پیش تو ترسو شدن
زمین فقط این وسطا یه جوری
 به این که تو زیر پاشی می نازه
طفلکی مثل من داره تو رؤیاش
با تو یه قصر آرزو می سازه
 خلاصه زیبا ، همه چی بهم ریخت
با یه کم از اسم تو ، اسم زیبا
یقین دارم نزدیکه اون روزی که
 با کشف تو به هم می ریزه دنیا
 با اسن تو عجیب دیوونه می شم
 به قبله ی چشمای نازت ، قسم
 دنبال اسمت انقدر می دوام
یه روز ولی به ته خط می رسم
عسل تو چشماته مراقبش باش
از من دیوونه به یهفرشته
زیبا اگه هر چی می گم همون شد
 یادت باشه اینا رو کی نوشته
 دیوونه ی چهار تا فصل و هر روز
 دیوونه ی عصر و شب و سپیده
مریمی که تا اسمتو آوردن
یه ذره رنگ چهرشم پریده
یه عصر پاییزی سرد و دلگیر
 که همه جا سفیده ، غرق برفه
فقط چهار تا نقطه چین می ذارم
 چون اسم ناز تو چهار تا حرفه

مریم حیدرزاده

روزگاری بود و ما بودیم و دل

عشق و بود و عاشقانی متصل

یار بود و یار بود و زندگی

زندگی جاودان پایندگی

                                                   ...

همیشه دوست داشتم بلندترین جای دنیا باشم

چون نمی دونستم بلندترین جای دنیا آغوش گرم توست

چندان كه هياهوي سبز بهاري ديگر

از فرا سوي هفته ها به گوش آمد،

با برف كهنه

كه مي رفت

از مرگ

من

سخن گفتم.

و چندان كه قافله در رسيد و بار افكند

و به هر كجا

بر دشت

از گيلاس  بنان

آتشي عطر افشان بر افروخت،

با آتشدان باغ

از مرگ

من

سخن گفتم.

***

غبار آلود و خسته

از راه دراز خويش

تابستان پير

چون فراز آمد

در سايه گاه ديوار

به سنگيني

يله داد

و كودكان

شادي كنان

گرد بر گردش ايستادند

تا به رسم ديرين

خورجين كهنه را

گره بگشايد

و جيب دامن ايشان را همه

از گوجه سبز و

سيب سرخ و

گردوي تازه بيا كند.

پس

من مرگ خوشتن را رازي كردم و

او را

محرم رازي؛

و با او

از مرگ

من

سخن گفتم.

و با پيچك

كه بهار خواب هر خانه را

استادانه

تجيري كرده بود،

و با عطش

كه چهره هر آبشار كوچك

از آن

با چاه

سخن گفتم،

و با ماهيان خرد كاريز

كه گفت و شنود جاودانه شان را

آوازي نيست،

و با زنبور زريني

كه جنگل را به تاراج مي برد

و عسلفروش پير را

مي پنداشت

كه باز گشت او را

انتظاري مي كشيد.

و از آ ن با برگ آخرين سخن گفتم

كه پنجه خشكش

نو اميدانه

دستاويزي مي جست

در فضائي

كه بي رحمانه

تهي بود.

***

و چندان كه خش خش سپيد زمستاني ديگر

از فرا سوي هفته هاي نزديك

به گوش آمد

و سمور و قمري

آسيه سر

از لانه و آشيانه خويش

سر كشيدند،

با آخرين پروانه باغ

از مرگ

من

سخن گفتم.

***

من مرگ خوشتن را

با فصلها در ميان نهاده ام و

با فصلي كه در مي گذشت؛

من مرگ خويشتن را

با برفها در ميان نهادم و

با برفي كه مي نشست؛

با پرنده ها و

با هر پرنده كه در برف

در جست و جوي

چينه ئي بود.

با كاريز

و با ماهيان خاموشي.

من مرگ خويشتن را با ديواري در ميان نهادم

كه صداي مرا

به جانب من

باز پس نمي فرستاد.

چرا كه مي بايست

تا مرگ خويشتن را

من

نيز

از خود نهان كنم.

زیر برف و  بارون

تو نگاه آدما

تو نگاه عاشقا

یه نگاه منتظر پیدا میشه

دوست داره با جون دل بهش بگن

دوستت دارم

                                     ...

همیشه به ابتدای راه فکر می کردم ...

نمی دونستم آخر راه به جدایی می کشه ...

هنوزم اگه یادت بیاد چه روزای خوشی با هم داشتیم ...

شاید راه برگشت وجود داشته باشه ...

هنوزم منتظرم تا از این جاده ی تنهایی...

 از اون دور دورا تورو ببینم که داری به سمتم میایی ...

هنوزم دوستت دارم ...

منتظرتم ...

پایان عشق

دوستی